De punica granatum is een tot zes meter hoge struik, oorspronkelijk afkomstig uit het het Midden-Oosten en Iran, maar die ook al sinds de Oudheid wordt gekweekt rond de Middellandse Zee.
Deze plant zou kunnen overleven tot zone 8 en winterhard zijn tot -12/-15 graden. Bij ons zal de plant wel nooit vruchten dragen(behalve misschien tijdens een bloedhete zomer), maar de plant is bijzonder decoratief en zou zeker niet misstaan in een Mediterrane tuin.
Het forse examplaar op de foto groeit in een park in het Zwitserse Montreux, waar de winters zeker niet milder zijn dan de onze!
   


Wie heeft hier al ervaring mee?

Groetjes,

Paul

Paul,

Ik heb eens gehoord dat de granaatappel hier in de volle grond toch eetbare vruchten zou voortbrengen.  Graag lees ik hier wel meer over.

Trouwens, hoe zie je dat een granaatappel rijp is?  Namelijk net meegebracht uit de Colruyt.  Kan je de pitten gewoon zaaien?

Geert

Gevonden op: http://www.hoogstamfruitnh.com/contentFiles/granaatap.html

Inleiding
In deze rubriek nu echt geen bespreking van een appel uit een oorlogstijd. Maar een mooie exotische vrucht, waarnaar overigens het oorlogstuig granaat wél vernoemd is. Wij Hollanders staan wereldwijd bekend om onze internationale gerichtheid, dus een excursie naar een Mediterrane vrucht móet kunnen. Zeker omdat die vrucht momenteel extra in de belangstelling staat omdat aan het sap ervan geneeskrachtige werking wordt toegekend. De nieuwe belangstelling voor de granaatappel past in een trend, waarbij vruchten –al dan niet terecht- geassocieerd worden met gezondheid. Publicaties over cranberry’s, frambozen en appels met rood vruchtvlees (ook op deze webstek) passen in die trend.

Geschiedenis van de granaatappel

Voor de cultuurgeschiedenis moet men terug gaan naar het gebied ten oosten van de Middellandse Zee. Zelfs tot in Perzië (thans Iran) en Afghanistan. Daar was de vrucht 5000 jaar geleden al in cultuur. In het oude Babylonische rijk, tussen Eufraat en Tygris, dus in het huidige Irak, werd de vrucht opgediend bij huwelijksfeesten. De vrucht symboliseerde daar – waarschijnlijk dan zij de vele pitten in de vrucht- de vruchtbaarheid. Ook in het Bijbelse land kwam de granaatappel voor. In het volgens Bijbelkenners wel vaker enigszins pikante Hooglied (van Salomo) wordt een vergelijking gemaakt tussen vrouwelijk schoon en een granaatappel. Granaatappels golden als teken voor rijkdom en vruchtbaarheid. De zuilen van Salomons tempel waren met lelies en granaatappels versierd, volgens het Bijbelboek. Er bestaan Egyptische grafschilderingen met daarop granaatappels, gedateerd ca. 2500 voor Christus. Achterliggende gedachte van de oude Egyptenaren is de volgende. Wanneer een granaatappel openbarst, komen talrijke pitten te voorschijn. Die staan symbool voor de hoeveelheid nakomelingen Die pitten zijn ook wel een teken voor hoop en wedergeboorte. Voorname doden uit het oude Egypte lieten zich dan ook met kransen van granaatappelbloemen begraven.

Ook in de Griekse mythologie komt de granaatappel voor. De Griekse godin Persephone werd veroordeeld om elk half jaar in de Hades door te brengen omdat zij granaatappelshad gegeten. De granaatappelboom was de favoriete boom van de Griekse godin Aphrodite, volgens de legende door haar voor het eerst geplant op Cyprus. Al op een Mesopotamische vaas uit de 4e eeuw A.C., gewijd aan Astarte, voorloopster van Isis en Aphrodite, komt een granaatappel; voor. De godin van de liefde en verleiding werd steeds begeleid door granaatappels. Tevens werden Hermes en Dionysos vaak met granaatappels afgebeeld. In het oude Syrische rijk ë had de granaatappel dezelfde naam als de god van de zon Hadad Rimmon. De Romeinen kenden de granaatappel ook. Daar kreeg hij zijn officiële naam: “Punica granatum” . Voor de classici onder ons: Punica is Romeins voor Phoenicië/Fenicië, en dat heeft weer met Carthago te maken . Granatum komt van het Latijnse woord granum (vgl. ons woord graan!). Granum staat voor korrel . Dat heeft met de vele pitten in de vrucht =korrels te maken hebben. Granatus, een afleiding van granatum, .betekent rijk aan pitten Punica granatum betekent dus bij de Romeinen gewoon: “vrucht met veel pitten uit Fenicië”

Uiteindelijk is de granaatappel ook in het westelijke Middellandse Zeegebied terecht gekomen, in Spanje. Daar gaf hij zijn naam: granaatappel, aan de stad Grenada. In het stadswapen van Grenada staat de granaatappel. En Grenada roept de associatie “grenadine”op. Die associatie klopt, want grenadine werd vroeger gemaakt van granaatappels. Door de vorm van deze vrucht met de kroonvormige kelk was hij de ideale rijksappel van de Moorse koningen van Granada. Maar ook later was Hendrik IV van Engeland te zien met een granaatappel.

Intermezzo

Nou we toch met taal en geschiedenis bezig zijn nog vier weetjes.

Ook de granaatsteen zal, vermoedelijk vanwege de kleur, naar de granaatappel genoemd zijn.
Het oorlogsonding granaat is door de Fransen vernoemd naar de granaatappel. Net als de granaatappel spat een granaat bij het neerkomen op de grond in kleine stukjes alle kanten uit
De grenadiers waren de eerste troepen die met granaten ten strijde trokken
Ook de granadilla ( leterlijk: kleine granaatappel), ofwel passievrucht, is vernoemd naar de granaatappel.
De bloem

Tegenwoordig verbouwt men de granaatappel op vele plaatsen met een Middellandse Zeeklimaat. Ook in Peru kweekt men hem. In ons klimaat komt de granaatappel niet tot rijping. Maar als kuipplant in een oranjerie of serre heeft men een plant met, na ca. 7 jaar, felrode buisvormige bloemen. En met een beetje geluk na een bevruchting met een penseel, een sierlijke vrucht. Met zeslippig kroontje. Wie geen grote oranjerie heeft kan men het best een kleinere uitvoering aanschaffen, Die bestaat onder de naam Punica granatum , variëteit nana. Mij is onbekend of deze bruikbare vruchten oplevert. Hij wordt niet hoger dan een meter. Daarnaast bestaat er tegenwoordig een variëteit “wonderful”die feloranje bloemen oplevert.

De Boom

In het Middellandse Zeeklimaat-gebied met zijn hete zomers is de granaatappel een kleine boom of grote struik. Hij kan daar 5 tot 8 m hoog worden. De granaatappel wordt gerekend tot de kattenstaartfamilie (Lythraceae), met lange, doornige takken. De plant kan in droge tijden zijn blad verliezen. De kortgesteelde, glanzende, donkergroene blaadjes groeien tegenoverstaand en dicht op elkaar. De blaadjes zijn ovaal en toegespitst met een gave rand. De bladeren zijn ca. 10 cm lang en glanzend groen. Van granaatboomschors maakte men vroeger inkt. Noot voor de specialisten: de Punica protopunica, een soortgelijke boom met kleinere roze bloemen en een minder zoete vruchten, voorkomend op het eiland Socotra.

De vrucht



De vrucht is een schijnbes ter grootte van een sinaasappel of grapefruit en is lijkt een beetje op een ui. De schil is glad en leerachtig. Deze huid beschermt goed tegen uitdroging in de hete zomers. De vrucht is roodbruin van kleur. Binnen de schil verdelen witachtige vliezen de vrucht in compartimenten, grote cellen zoals een citrusvrucht, In elke cel zit een pitje van ongeveer 3 mm groot. Om de pitjes zit een soort gelei, zoals om de pitjes van een tomaat. De oogsttijd begint in september en duurt tot december. In Peru rijpt de vrucht van januari tot juni; hij is dus jaarrond wel ergens te krijgen. Bij rijpe vruchten is het vruchtvlees donkerrood. Vruchten moeten rijp geoogst worden want zij rijpen niet na. In de Arabische landen is de granaatappel één van de favoriete vruchten. In vele Marokkaanse tuinen groeit tenminste één granaatappelboom. De robijnrode pitten van de ‘romman’ zoals men de vrucht daar noemt, worden meestal uit de hand gegeten. Door indikken van het sap verkrijgt men grenadinesiroop. Hij dient als basis voor limonade of dressings en om vlees te marineren. Om het verfrissende sap te winnen, wordt de gehalveerde vrucht als een citroen uitgeperst. Het sap wordt aan gerechten toegevoegd of samen met mint als verkoelende drank genuttigd. Het sap van de granaatappel vormde oorspronkelijk de enige basis voor grenadine, die o.a. in cocktails zoals in “Tequila Sunrise”, en vooral in Brabant, in Trappistenbier wordt gebruikt. Tegenwoordig wordt grenadine echter niet meer van granaatappelsap gemaakt, maar is het een mengsel van andere vruchten. In de Middellandse Zeegebieden maakt men er ook kruidenwijn van. Culinaire betekenis hebben granaatappels nog wel in Noord-India. De pitten van wilde granaatappelsoorten worden gedroogd en als keukenkruid gebruikt. Gedroogde granaatappelpitten kunnen in gebak gebruikt worden. Kwaliteiten die toegeschreven worden aan de vrucht Een rondgang door documentatie over de granaatappel en haar sap levert een wereld aan gegevens op. Wat er van waar is, u zult het zelf moeten verifiëren bij deskundigen De vrucht bevat (veel) vitamine B en C evenals ijzer . De vrucht zou veel looizuur, pelletirine, isopelletirine en andere analoge stoffen, die tot giftige alkaloïden behoren bevatten . De vruchten zijn een bron van kalium, en een grote hoeveelheid van stoffen die het immuunsysteem van mensen versterken. Het vruchtensap zou tot slot een groot aantal anti-oxidanten bevatten.

Er zijn professionals die de kwaliteiten van de granaatappel onderschrijven: De grootste cholesterolstichting van Engeland steunt het product. Eén glas van het in Engeland verkochte granaatappelsap per dag heeft meerdere positieve gevolgen voor de gezondheid. In de eerste plaats is het grote aantal anti- oxidanten goed voor hart en bloedvaten. Onderzoeken in Israël en Amerika zouden hebben aangetoond dat het hoge niveau aan anti-oxidanten de kans op diverse hartziekten en het dichtslippen van bloedvaten sterk vermindert . Daarnaast zou het granaatappelsap een te hoog cholesterolgehalte verlagen.

De Vitamine C uit het granaatappelsap zou ten goede komen van de weerstand en vitamine A en E zouden vooral goed zijn voor de huid. Zo worden rimpels voorkomen en worden bestaande rimpels verminderd.

De nieuwe hype: granaatappelsap

Granaatappelsap was vroeger alleen in gezondheidswinkels verkrijgbaar. Nu beginnen supermarkten in Engeland, de VS en ook al in Nederland het product aan “de”consument te verkopen. In de VS en Engeland is granaatappelsap nu een moderne en zeer gewilde drank voor diverse gelegenheden. De vraag naar het nieuwe sap is dan ook gigantisch. Zo wordt in Engeland, maar ook in Amerika, het granaatappelsap op alle mogelijke momenten van de dag gebruikt; bij het ontbijt, de lunch, tussendoor en zelfs tijdens het uitgaan. Granaatappelsap wordt dan ook door verschillende internationale lifestyle- en gezondheidsbladen getipt als opvolger van de populairste gezondheidsdrank cranberrysap.. Door dit buitenlandse succes is besloten om het drankje ook op de Nederlandse markt te introduceren. Het is inmiddels bij enkele supermarkt- en gezondheidsketens te koop.

En dit vond ik ook net:

Een granaatappel is heerlijk fris en erg gezond, maar het is vaak zo lastig om te eten. Wanneer je de granaatappel doormidden snijdt en op z'n kop houdt en met een houten lepel op de schil slaat, vallen alle vruchtjes (tot op de laatste) er vanzelf uit!

En dit vond ik dan weer op een nog andere website:
http://blog.seniorennet.be/careful/archief.php?startdatum=1191794400&stopdatum=1192399200 .

De granaatappel behoort tot één van de oudste fruitsoorten die de mens kent
met een uitgebreide culturele geschiedenis, komt voor in vele mythen en legendes en is altijd inspiratiebron geweest voor kunstenaars zoals dichters en schilders.
Oorspronkelijk uit Aziatisch gebied werd de granaatappel rond 100 V.C. geïntroduceerd in China. Van daar uit verspreidde de vrucht over de wereld en wordt nu vooral geteeld in het middellandse zeegebied, California en Japan. De granaatappel gedijt in drogere streken en is altijd groen. De kleine boom wordt niet hoger dan 3 meter en heeft een lichtbruine, ietwat ruwe bast en dikke glanzende ovale bladeren. Als oude bladeren afvallen, komen nieuwe uit de knop. Tijdens de bloei produceert deze grote alleenstaande bloemen in een rode kleur. De vrucht heeft afmetingen als die van een grapefruit. De schil is taai met kleuren variërend van geel tot oranje en rood. Het vruchtvlees bestaat uit kleine cellen met een rode geleiachtige substantie rond een eetbaar zaadje. Ze hebben een heerlijke zoetzure smaak. De cellen zijn in groepen gescheiden door een vlies.

De granaatappel dankt haar naam aan het feit dat als rijpe vruchten op de grond vallen ze als een granaat uiteenspatten en honderden zaadjes zich verspreiden.
Het ''granatum'' komt van het Latijnse woord voor korrel, ''granum''.
De edelsteen granaat is waarschijnlijk naar de granaatappel genoemd, niet alleen vanwege de kleur, maar ook vanwege de vorm van de cellen, die wel wat op edelsteentjes lijken.
De Spaanse stad en provincie Grenada zijn naar de granaatappel vernoemd, in het wapen van de Spaanse staat komt de granaatappel voor.

De granaatappel heeft door de eeuwen heen symbool gestaan voor overvloed, vruchtbaarheid, dood en wedergeboorte. De rode kleur van het sap werd geassocieerd met bloed en daardoor ook met de menstruatie.

De meest bekende mythe is die van Demeter en Persephone:
Persephone (godin van de vruchtbaarheid) was de dochter van Demeter (godin van de landbouw) en Zeus. Op een nacht maakte zij een wandeling en plukte een Narcis. Pluto werd verliefd op haar en ontvoerde haar naar de onderwereld. Demeter was erg verdrietig, want zonder Persephone kon er niets groeien op aarde. Persephone op haar beurt weigerde voedsel tot haar vrijlating.
Zeus haalde Pluto over om zijn dochter vrij te laten want zonder voedsel zouden zij en de aarde sterven. Maar de tuinman van de onderwereld had gezien hoe Persephone 3 pitjes van een granaatappel had gegeten om haar ergste dorst te lessen. Als compromis moest zij van elk jaar 3 maanden naar Pluto terug keren. Demeter zou het weer op aarde daar op aanpassen.
De 3 maanden symboliseren de winter. En elke keer als Persephone weer terugkeert naar de aarde begint de lente.

De christenen kerstenden de mythe door de granaatappel te associëren met dood en wederopstanding. Op vele afbeeldingen van Maria met het kindje Jezus is ook een granaatappel afgebeeld.
Het verhaal gaat dat de appel die Eva at waardoor ze het paradijs moest verlaten een granaatappel was.
In bijna alle grote religies wordt de vrucht gebruikt als een symbool.
Voor de Joden staat de granaatappel voor vruchtbaarheid. Zoals de eerste regel in de Thora vermeld: “Be fruitfull and multiply”
De Arabische cultuur beschouwde de vrucht als sensueel. De vorm en de smaak waren een inspiratiebron voor de beschrijving van een vrouw in gedichten.
Ganesha, de Indiase god met het olifantenhoofd heeft vaak een granaatappel in een van zijn handen en symboliseert daar rijkdom.

De Chinezen uit de oudheid geloofden dat het sap van de vrucht een zielenconcentraat bevatte waardoor ze onsterfelijk zouden kunnen worden.
De Babyloniers dachten er onzichtbaar van te worden tijdens de strijd.
De profeet Mohammed predikte dat het zaad van de granaatappel je verloste van jaloersheid en haat. Berberse vrouwen gooiden een rijpe vrucht in een getrokken cirkel. Het aantal cellen dat buiten de cirkel viel stond voor het aantal kinderen dat ze zouden baren.
In de hekserij past de granaatappel bij Samhain.( halloween )

Van de medicinale werking van de granaatappel is hier weinig bekend. Toch heeft ze een paar interessante toepassingen.
Onderzoekers hebben ontdekt dat granaatappels driemaal zoveel antioxiderende activiteit hebben als andere bioflavonoïden, zoals die in rode wijn en groene thee. De belangrijkste actieve componenten van de granaatappel zijn de polyfenolen en ellaginezuur. Deze stoffen komen in zeer hoge concentraties voor en zijn uitermate effectief in het opruimen van vrije radicalen, vooral de vrije radicalen die door tabaksrook worden geactiveerd.

Het drinken van het sap stopt het hoesten en verlicht koorts.
Een granaatappel eten na een maaltijd voorkomt dat de maag van streek raakt.
Het regelmatig eten van de vrucht doet hartkloppingen verminderen.
Poeder gemaakt van de schil verlicht diarree. Een aftreksel van de bast verwijdert parasieten zoals wormen.
De vrucht werd ook wel toegepast bij problemen met de menstruatie en vruchtbaarheid. De Egyptenaren vonden naar wat men aanneemt het eerste anticonceptivum ter wereld uit. Het gaat om een kegeltje gemaakt van granaatappelzaden en was.  Waarschijnlijk voorkwam het de eisprong doordat granaatappels een natuurlijk oestrogeen bevatten.

Het fruit is hier bij ons het gehele jaar verkrijgbaar met een hoogseizoen van oktober tot januari. De granaatappel wordt altijd rijp geoogst en een glad exemplaar is weken goed te houden op een koele plaats. Naar mate ze ouder worden verdroogd de schil en wordt hard. De beste soort granaatappel is de ‘Imlisi’.


Wanneer de granaatappel vers is  moet je enige handigheid verwerven om de cellen uit de schil te krijgen. De makkelijkste manier is om de boven en onderkant af te snijden en de schil te kerven zoals je dat met een sinasappel doet. Buig de schil boven een ruime kom. Verwijder de cellen met de hand. Er wordt wel gezegd dat het nog eenvoudiger is om de cellen onderwater te verwijderen. De vliesjes blijven drijven en de cellen zakken naar de bodem.
Granaatappel is heerlijk in (fruit)salade en bij gevogelte. Ze is het hoofdbestanddeel van de grenadinelimonade.

Verse granaatappellimonade:
2 grote granaatappels
3 dl ijskoud water
1 theelepel rozewater
suiker naar smaak
sap van ½ citroen

Wip de pitten uit de granaatappels. Wrijf ze met de andere ingrediënten door een zeef.

Grenadine siroop:
Pel de granaatappels en vul aan met water tot ze er net onder staan. Kook 5 minuten. Zeef en gooi de pitten weg. Meet de hoeveelheid vloeistof en vul aan met de zelfde hoeveelheid suiker. Laar het geheel 15 minuten zachtjes sudderen.
Schenk in een schone fles. Gekoeld bewaard blijft het maanden goed.

Hallo,

heb diverse punica 'nana' staan deze groeien zeer compact en bloeien ook rijk. Wat de vruchten betreft, deze worden wel rijp           maar zijn eigenlijk niet groter dan een dikke kers.
Wat bloemen betreft ben ik al diverse kleuren tegengekomen o.a. gele en witte, zalmoranje en fel oranje. Als ik me niet vergis zijn de gele en witte ook te koop bij Exotica.

danny

Het sap is alvast lekker, maar de pitten zijn niet zo heerlijk...

Nu nog uitvinden of ze gezaaid kunnen worden.

Geert

Zaaien kan best en kiemen zelfs vrij vlot, duurt wel enkele jaren eer je een plantje heb en denk een vijftal jaren eer de eerste bloemen verschijnen. Merk wel dat mijn eigen zaailingen slechts heel beperkt bloeien, hopelijk over enkele jaren beter. Punica is ook makkelijk te stekken, vooral de 'Nana' doet het goed. Heb trouwens al drie jaren een plant in volle grond maar deze bloeit helaas niet(waarschijnlijk te weinig zon) omdat ze nogal beschut staat.

danny

Quote :

danny wrote : Zaaien kan best en kiemen zelfs vrij vlot, duurt wel enkele jaren eer je een plantje heb en denk een vijftal jaren eer de eerste bloemen verschijnen. Merk wel dat mijn eigen zaailingen slechts heel beperkt bloeien, hopelijk over enkele jaren beter. Punica is ook makkelijk te stekken, vooral de 'Nana' doet het goed. Heb trouwens al drie jaren een plant in volle grond maar deze bloeit helaas niet(waarschijnlijk te weinig zon) omdat ze nogal beschut staat. danny

Danny,

Inderdaad, ze kunnen gezaaid worden. Maar het schijnt wel een monnikenwerkje te zijn om de pitten te kuisen.
Zelf zou ik ze niet opkweken uit zaad, want de plant groeit nogal traag. Hier in de streek kan ik aan plantjes raken op stam voor een schappelijke prijs, dusja...

Quote :

geertdemaerschalck wrote : Paul, Ik heb eens gehoord dat de granaatappel hier in de volle grond toch eetbare vruchten zou voortbrengen.  Graag lees ik hier wel meer over. Trouwens, hoe zie je dat een granaatappel rijp is?  Namelijk net meegebracht uit de Colruyt.  Kan je de pitten gewoon zaaien? Geert

Geert,

Dat lijkt me bijna te mooi om waar te zijn. (Nuja, de meeste mensen verklaarden me gek toen ik hen zei dat ik rijpe vijgen oogst in de tuin   ) Ik zou er ook wel eens het fijne van willen weten...
Ik denk trouwens dat die -12/-15 graden in mijn vorige boodschap wat overdreven was. Dat was waarschijnlijk een verkoopspraatje. Bijna alle bronnen spreken van -10, hoogstens -11 graden. Nuja, dat is nog altijd te doen denk ik, want temperaturen van -10 zijn hier nogal uitzonderlijk. Ik denk toch dat één en ander mogelijk moet zijn, zeker als je kijkt naar die grote plant uit Montreux. Montreux ligt immers diep in het binnenland. Ik denk dat de gematigde invloed van de zee zich daar maar weinig laat voelen. Volgens de kaarten zitten ze daar in het grensgebied tussen zone 7 en 8.
En je info klopt: dat fruit gezond is weten we al lang, maar de granaatappel schijnt inderdaad een speciale vrucht te zijn. Hij behoort tot de "superfruits", vruchten waaraan bijzondere kenmerken worden toegeschreven, waaronder ook de vijg en bepaalde bosbessen behoren. Vijgen heb ik al in de tuin, bosbessen ben ik van plan om aan te planten in het voorjaar en het zou natuurlijk fantastisch zijn moest ik hier granaatappels kunnen kweken, maar ik heb toch mijn twijfels. Nuja, ik zou al een tevreden man zijn moest ik de plant zonder problemen kunnen houden in volle grond.

Danny, die plant die je in volle grond hebt, is dat een nana? Dek je die af in de winter? De nana, een dwergvorm, schijnt wel iets winterharder te zijn dan de gewone punica granatum.  

--Last edited by Paul B on 2007-12-09 11:44:33 --

Paul,

Montreux ligt aan het Meer van Genève, en daar is wel een microklimaat door de invloed van dit heel grote meer.  Langs de oevers van Montreux vind je, net zoals aan het Lago Maggiore, planten die het hier niet goed doen.  Nochtans ligt Montreux in een koudere zone dan Vlaanderen, maar dat komt omdat de "USDA-zones" niet gedetailleerd genoeg zijn.  Als je natuurlijk 10 km van het meer verwijderd bent, dan heb je nog maar weinig positieve invloed van het meer.

Geert

Geert,

Dat verandert natuurlijk de zaak. Het park waarin de plant groeide lag vlak aan het meer. Er groeiden daar ook een paar uit de kluiten gewassen parasoldennen, zoals je die wel ziet langs de Middellandse Zee. Voor de rest groeide er voor zover ik weet niets speciaals.

Hallo,

Het kuisen van de pitten is een lekker werkje, net als passievruchten en guaves steek ik deze in de mond en maak ze alzo zuiver van vruchtvlees, daarna afspoelen en laten opdrogen.
Het plantje dat ik in volle grond heb staan is ook een zaailing van zo'n zeven jaar geleden, ergens van een boom op Ibiza, daar kom je die overal tegen en eenmaal de vrucht opengebarsten weet je dat de zaden rijp zijn. vruchten uit de winkel zijn natuurlijk onrijp geplukt en moeten narijpen en heb je geen zekerheid dat ook de zaden goed rijp zijn.

danny

Danny:

Ook maar van ergens te lezen: naar het schijnt worden de vruchten rijp getrokken, omdat ze juist niet meer kunnen narijpen.  Verbeter me a.u.b. als het niet zo is, want zoals ik al zei: ik weet het niet...

Geert

Geert,

misschien heb je gelijk maar kan het nergens terugvinden, wel heb ik ondervonden dat goed rijpe vruchten na een paar dagen openspringen en dat heb ik met gekochte vruchten nog niet gezien( koop natuurlijk ook niet wekelijks ). Ga toch eens navragen op de veiling of eventueel bij een inkoopbedrijf. (ALVA is bij ons maar enkele kilometer vandaan)?

groetjes danny

hallo allemaal,
Wij hebben ook een punica granatum in de tuin staan vanaf 2001 en is ongeveer 140 cm hoog en 120 cm breed . Deze zomer heeft hij volop gebloeit met meer dan honderd bloemen maar helaas geen vruchten ik denk te weinig zon . Punica granatum nana daar heb ik iedere winter wel vruchten aan maar die staat in de winter binnen bij 0 graden de vruchten heb ik nog nooit gegeten.
groetjes Annie

Quote :

Annie wrote : hallo allemaal, Wij hebben ook een punica granatum in de tuin staan vanaf 2001 en is ongeveer 140 cm hoog en 120 cm breed . Deze zomer heeft hij volop gebloeit met meer dan honderd bloemen maar helaas geen vruchten ik denk te weinig zon . Punica granatum nana daar heb ik iedere winter wel vruchten aan maar die staat in de winter binnen bij 0 graden de vruchten heb ik nog nooit gegeten. groetjes Annie

Hoi Annie,

Is dit hem hier, onder de bananen?:



Je hebt overigens een heel mooie tuin! Die Italiaanse cypres hieronder op de foto, doet die het eigenlijk goed bij jullie? Is hij volledig winterhard, of moet je hem beschermen? Ik zou er bij mij nl. ook graag een paar willen in de volle grond planten, maar ik zou in de verste verte niet weten wat zo'n plant kan verdragen.



Paul

hallo Paul,
Op die eerste foto dit is een lantana. De punica staat op het eilandje en daar krijgt hij nooit geen natte voeten.
De andere foto daar staat een groep Juniperus 'Skyrocket' die lijken heel erg veel op de cupresses maar zijn iets losser , je kunt ze altijd iets bij snoeien en blijven dan ook erg smal en het voordeel is ; ze zijn volledig winterhard.
groetjes Annie

Hallo Geert,

Jij had het inderdaad bij het rechte eind, granaatappels worden rijp geplukt en rijpen niet na, ze zijn slechts beperkt houdbaar en moeten daarom snel getransporteerd worden en liefst zo vlug mogelijk verkocht en geconsumeerd.

groetjes danny

Maar ze geven een lekker sap...